Luisteren op het mooiste plek van Nederland......

Afgelopen zondag 9 juni 2002 bracht ik een luisterbezoekje aan Otto. Otto woont beslist op het mooiste plekje van Nederland, met een riant uitzicht op het scheveningse strand.
Maar dat, zo merkt Otto later op, heeft ook wel nadelen. Onderhoud aan huis vergt door de zilte lucht erg veel aandacht! Op het eerste gezicht heeft Otto in ieder geval alles prima voor elkaar in z'n gezellige huis. Momenteel is hij druk bezig met de tuin, die er inderdaad momenteel wat "kaaltjes" bij ligt!

Bij binnenkomst in Otto's woonkamer kom je onmogelijk om de Magnepan MG12 heen. Ze staan markant op forse granieten blokken van ca. 10 cm.!! dikte opgesteld aan weerszijden van de schouw.
Over de akoestische aanpassing van de kamer vertelt Otto het volgende: "Hiermee kun je inderdaad de grootste verbeteringen bereiken. Al het geneuzel met apparatuur, interlinks etc. valt in het niet vergeleken met akoestische optimalisatie. Ik heb een paar dempende panelen gemaakt die achter de maggies staan. Dit geeft het geluid met name meer diepte. 's Avonds klinkt het nog beter omdat de gordijnen aardig dempen. Die blijven natuurlijk overdags open om van het mooie uitzicht te kunnen genieten.
Verdere akoestische aanpassingen hebben het moeten afleggen tegen "het oog wil ook wat in je interieur".

Achter beide Magnepans staan Krell FPB250M monoblokken opgesteld. Otto heeft ze gebiwered aan de Magnepans verbonden door middel van gevlochten CAT-5 bekabeling.

Deze zijn gemaakt volgens de TNT Triple T methode. Erg goedkoop qua materiaal maar heel veel werk (voor het biwire paar van Otto betekende dit 6x8x2x4=384 draadjes ontstrippen).
Otto vertelt: "de kwaliteit is echter fenomenaal: ik heb ook nog een paar langere kabels gemaakt (ongeveer 2,5 meter) en deze in diverse sets geprobeerd waarbij ze het met gemak konden opnemen tegen topkabels van commerciele leveranciers."

De Krells worden rechtstreeks aangestuurd door een Sony XA50ES cd-speler. Deze cd-speler is aangesloten met zelfbouwinterlinks van Belden. De Belden kabel (type 88232) is dan ook van zeer goede materialen gemaakt en heeft een zeer lage capaciteit per meter. Otto heeft de Krells ook al eens vlak naast elkaar gezet met de Sony er boven op en aangesloten met Monster M1000 of Siltech SG38. Er was geen verschil hoorbaar met de (5m lange!) Belden interlinks. Van de kwaliteit daarvan is hij dus vrij zeker (in zijn set).

Alle apparatuur is met hoogwaardige afgeschermde netkabels aangesloten.

Het wordt tijd voor muziek. Voor een optimale situatie wordt de bank iets naar voren gehaald. Otto begint met een cd van Jay Leonhart, genaamd Salamander pie (DMP label). De stem staat fraai in het midden, wel wat laag geplaatst en wat "dunnetjes" (kan aan de opname liggen), contrabas en piano worden correct en ongekleurd weergegeven. Het klankbeeld is niet al te breed, maar dat is gezien de geringe afstand tussen de speakers onderling en naar de luisterpositie wel verklaarbaar.
We gaan verder met een cd van Sara K. - Tell me 'm not dreamin' (Chesky label). Ook bij Sara K. valt het zeer nauwkeurige stereobeeld op een vrij klein podium met de iets laaggeplaatste stem op. Dit is beslist geen vermoeiende set om naar te luisteren!
Ik pak een cd uit m'n tas, namelijk de verzamelcd van North Sea Jazz 2002. Deze cd geeft een indruk van de artiesten, die dit jaar zul optreden en is bovendien uitstekend opgenomen! We beginnen met Beady Bell, een mij nog onbekende artieste met een zeer fraaie stem. Haar stem wordt natuurlijk geplaatst, het podium komt nu ook iets meer tot leven. Details treden buiten de Magnepans en het laag gaat vrij diep.

Helaas neem ik nu wel een stevige laagresonantie, die volgens Otto vooral te wijten is aan de houten vloer op houten balken! Een stevige stamp op de vloer bevestigd dat later nog eens!
"Dit is", aldus Otto, "het nadeel van het wonen in een oud huis: een plankenvloer met daaronder een kruipruimte. Op deze planken licht hardboard, vilt en dan 22mm dik parket. De vloer is dan (helaas) nog niet zo dood als een betonvloer en dat verklaart inderdaad de problemen in het laag. De granietblokken (ongeveer 25 kg per stuk) met daaronder vilt onder de speakers waren al wel een hele vooruitgang. Ik zie helaas geen mogelijkheid dit verder te verbeteren."

Van dezelfde cd draaien we een nummer van Natalie Cole. Haar nieuwste cd zal in september van dit jaar verschijnen! Haar stem klinkt natuurlijk, wel weer iets te laag, en de begeleidende piano komt op mij zeer fraai over!
Volgende nummer is van John Scofield, ik noteer in m'n boekje: de effecten worden prachtig weergegeven, de bas komt echter wat "aangedikt" over, waarschijnlijk te wijten aan de vloerresonantie.

Inmiddels is André er bij komen zitten en er wordt een cd van Tuck & Patti (As times goes by) gedraaid. Ik ken de muziek niet, maar ik vind het over Otto's set zeer fraai klinken. Ik schuif iets naar de zijkant van de bank zodat André even op de hotspot kan plaatsnemen. De cd van Pat Metheny - Secret story verdwijnt in de lade van de Sony. Hoewel ik nu niet meer op de hotspot zit, rolt de muziek fraai en redelijk breed de kamer in. De Magnepans hebben het, ook op een wat hoger volume, duidelijk naar hun zin! Helaas had Otto een afspraak dus werd hiermee de luistersessie beëindigd.

Samenvattend kan ik de set van Otto omschrijven als: nauwkeurig, gedetailleerd, niet vermoeiend, vrij beperkte stage (door de ruimte), iets laag geplaatste stemmen, vrij volle soms wat resonerende (ook door de ruimte) laagweergave.
Uiteraard is dit m'n persoonlijke visie, waarbij ik m'n eigen set als referentie gebruik.

Ik wil Otto bedanken voor z'n gastvrijheid en een gezellig ochtendje!