Marcus Miller & Band - Paradiso/Amsterdam (3 november 2003)

Sinds juli van dit jaar is Marcus Miller met een uitgebreide tour door Europa en Japan bezig. Het concert in Amsterdam is, inclusief de eerdere optredens in Groningen, Hellendoorn en op het North Sea Jazz in Den Haag, de vierde keer dat hij dit jaar in Nederland optreedt. Ook in Paradiso wordt hij daarbij begeleid door z'n band bestaande uit Dean Brown op gitaar, Poogie Bell op drums, Bruce Flowers op keyboards, Michael "Patches" Stewart op trompet en Roger Byams op sax. In vrijwel dezelfde samenstelling, op zangeres Lylah Hathaway en tweede toetsenist Leroy "Scooter" Tayler na, werd vorig jaar door soundengineer Dennis Thompson de voorjaarstour geregistreerd en ongewijzigd op de dubbelcd "Marcus Miller live - The Ozelltapes" vastgelegd. Eigenlijk een bootleg dus, maar dan beter!

Dit was het concert waar ik me al maandenlang op verheugde! Sommigen onder jullie weten wellicht dat ik me sinds enkele maanden de techniek van de basgitaar eigen probeer te maken en dat is nog veel moeilijker dan ik dacht. Wat mij betreft is de basgitaar één van de mooiste instrumenten die ik ken, het is "cool" en heeft power, gevoel, drive, melodie, kortom alles wat ik zoek in een instrument.
Als sinds m'n jonge jaren luister ik naar artiesten als Stanley Clarke en Jaco Pastorius, maar sinds begin jaren '90 ben ik geheel idolaat van Marcus Miller. Z'n cd "The sun don't lie" draai ik keer op keer en kan daar nog steeds geen genoeg van krijgen. Even terzijde; hoewel ik de sound van Marcus z'n '77 Fender Jazz Bass helemaal het einde vind, heb ik als "beginner" gekozen voor een 4-string Warwick Fortress One, die ik net wat completer en vooral warmer en melodieuzer vind klinken dan een instapmodel Fender Standaard Jazz Bass. Maar na het concert in Paradiso blijft de typische Marcus Miller Fender-sound in m'n hoofd zitten en komt er niet meer uit. Ik ben niet meer te redden.......

Marcus Miller is te omschrijven als een uitermate veelzijdig en getalenteerd muzikant, schrijver en producer. Z'n muzikale interesses bewegen zich in het gebied van r&b, funk en jazz en dat blijkt ook uit z'n (r&b)debutalbums uit de jaren '80, maar ook uit intensieve samenwerking met grootheden uit de r&b én jazz-scene. Zo produceert en schrijft hij al meer dan 20 jaar de albums voor Luther Vandross, maar heeft ook samengewerkt met en geschreven voor o.a. Miles Davis, Dave Gruisin, Grover Washington en Bob James. Als bassist heeft Marcus Miller aan ruim 400 opnames meegewerkt voor artiesten zoals Joe Sample, McCoy Tyner, Mariah Carey, Bill Withers, Elton John, Bryan Ferry, Frank Sinatra, en LL Cool J.
Z'n latere albums zoals "The sun don't lie", "Tales" en "M2" (M-squared) gaan duidelijk meer in de richting van jazz/jazz-fusion, maar ook op deze fantastische albums zijn funky en r&b invloeden onmiskenbaar doch smaakvol aanwezig.

Tijdens zijn concert in een uitverkocht Paradiso laat multitalent Miller z'n kwaliteiten nog eens onmiskenbaar horen; o.a. uitstekend zingend en bassend in het schitterende "Boomerang", spelend op de basclarinet in het waanzinnig mooie "Strange fruit", slappend en plukkend op z'n trouwe 4-string Fender Jazz Bass in nummers als "Power", m'n persoonlijke favoriet "Panther", "Ethiopia" en "The Blues" en clarinet spelend in het, oorspronkelijk voor Luther Vandross geschreven, nummer "If only for one night".

Daarnaast staat hij af en toe ook nog achter een keyboard om stoere melodielijnen en grappige samples de zaal in te gooien. In twee toegiften speelde hij bekende eigen nummers zoals "Tutu", van het gelijknamige album van Miles Davis en "Maputo", ooit geschreven voor The Crusaders.
Het is een genot om naar Marcus Miller te luisteren en te kijken. De speler en z'n bas lijken uit één stuk, hij beweegt soepel en swingend over het podium en houdt daarbij op een enthousiaste manier veel contact met z'n publiek én z'n band. Erg cool is de "muzikale conversatie" die hij op een gegeven moment aangaat met z'n band, het lijkt wel alsof hij een uitdagend spel met z'n basgitaar speelt en probeert om in iedere "discussie" met een mede-muzikant het "gelijk" aan zijn kant te krijgen. Echt kicken!

Hij heeft zich omringd met een aantal uitstekende en zeer ervaren muzikanten, die het optreden als geheel tot een waar genot maken. Opmerkelijk in dit funky jazz-fusion geweld is het optreden van gitarist Dean Brown. In eerste instantie krijg je de indruk dat hij per ongeluk op het verkeerde podium terecht is gekomen met z'n lange haren, leren broek en horkerige, soms op de lachstuipen werkende bewegingen. Maar laat je hierdoor niet misleiden, deze man is een ongelofelijk goede gitarist!

Degenen die wel eens of misschien wel nooit van Marcus Miller hebben gehoord en/of cd's van hem in hun verzameling hebben, maar de man nooit live hebben zien optreden, raad ik dringend aan om dit bij de eerstvolgende gelegenheid te gaan doen. Je maakt dan kennis met een veelzijdig muzikant én één van de beste basgitaristen ter wereld, ondersteund door een uitstekende band! Je wordt gegarandeerd, net als ik, op een onvergetelijke en fantastische funky-jazzy muziekbeleving getrakteerd!

* Met dank aan Patrick Salibra voor het beschikbaar stellen van een aantal foto's, genomen tijdens het concert in Paradiso op 3 november 2003, ten behoeve van deze impresssie.

© Audiopaul, november 2003